كنت زمان ف الاول بزعل لما بعرف ان فلان او علان خطب اتجوز سافر او حتي حصل ايه و متكلمش
كنت بتضايق لما الاقي حد مبيسالش
و بتضايق اكتر لما ابعت لحد و يشوف و ميردش
بس دلوقتي بقي عادي
علشان فهمت
ايوه فهمت ...
فهمت ان لكل واحد حياته ..ظروفه ... اسبابه
مش شرط يقولك كل حاجه ..مش شرط تكون عند الشخص ده زي ما هو عندك
لان كل واحد مختلف
مختلف ف فكره ..طباعه .. اسلوب حياته ..حتي احلامه
ربنا خلق كل واحد فينا مختلف عن التاني
مش معني ان كل واحد بعيد عن التاني انه مبيفكرش فيك
بس انت متعرفش ايه ظروفه اللي بعدته
لانه زي ما حصل معاك ظروفك و انشغلاتك
هو كمان حصل معاه ظروفه و انشغلاته
و متزعلش لو لقيته ف يوم متغير
لان كل واحد بيمر باختبار من ربنا مختلف عن التاني
اكيد كلنا نفسنا ف يوم نرجع زي زمان
زي ما كان اكبر همنا درجه كويسه ف الامتحان او فسحه حلوه تجمعنا
او حتي بسمه صافيه طالعه من القلب
بس ف الاخر بنقول الحمد لله ع كل حال
فمتلومش ف يوم حد لانك متعرفش ظروفه و حياته شكلها ايه
لانه ممكن بكلمه منك تجرحه او تفتح معاه جرح قديم
جرح عدي خلاص و كان ناسيه
خلي دايما عندك حسن الظن بالناس
لان اللي بيحاسب.. رب الكون و الناس
مش انت و لا غيرك و لا الف مليون انسان
خليك انسان بشوش ف وش الناس
و كلامك خفيف ع القلب
من غير ملامه او عتاب
